çok samimiyetsiz bulsam da kendimi, yüzleşmem gerektiğine inanıyorum, bu aydınlık güzel günde, sıcak üstelik.
içimde çaktırmadan büyümüş o adam var, çocuktuk daha dün gibi hatta daha dün. bazen insanlar konuşur, bu zamanlar ne söylediğini pek kestiremez ya. agresifleşir mesela, sıkılmıştır artık kendini kanıtlama çabasından, üzer insanları, üzüldüğü kadar... sonra karanlık bir zindana dönüşür odalar, odalarda yaşanmışlıklar. isyan gibi, sessiz başlar içinde bir büyüme, bir bira ve bu giden yol yol değil geri dön!
en büyük mutluluğun insanın kendini kabul etmesiyle başladığını düşünüyorum şu sıralar, sevmeye gerek yok eksiğini fazlanı bilsen fena mı olur. suçlamasa mesela başkalarını ya da başkalarından bir şey beklemeden keşke başkalarının da bünyeden beklememesi gibi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder