gidebilecek başka bir yer kalmamıştı zaten...

hep başka bir dünyanın mümkünlüğünü konuştuk, koşturduk. kendimi tilki gibi hissettiğimden değil de, ne bileyim işte bir zaman terk ettiğim topraklara dönmek farklı hissettiriyor. bıraktığım gibi değil hiç bir yer ve hiç kimse. zaten yoklar artık benim bildiklerim. yeni bir varoluş çabası sadece...

yıllarca ruhumda termit varmış meğer, kozamdan çıktıkça daha bir çürümüş ve eksik hissediyorum. normaldir çünkü yıllardır ben ben olmadım hiç. iyi oğul oldum, iyi sevgili oldum, iyi arkadaş oldum, iyi çalışan oldum ama bir ben olamadım, ne yapayım hayat böyleydi bende kıymıştım karanfil parasına!

20 li yaşlarım geri gelmeyecek ama daha onlardan daha güzel kazanımlarım olacak, daha çok seveceğim, daha çok içeceğim-üstelik ben olarak; saçmalama gereği duymayacağım mesela. eski şarkılara ağlamayacağım daha güzel yepisyeni şarkılar keşfedeceğim, dans bile edeceğim.

buraları güzel güzel hikayelerle dolduracağım, gerilimim yüksek, hiç satmayan ama bir kaç şarkıyla giden hikayelerden işte.

havalar çok sıcak burada, çok heyecanlıyım... hissediyor musun?