alışkınım ben birşeylere...
zaman alıştırmış işte. insan alışıyor emek emek bir yaşam kurmaya yıkmaya ve tekrar yapmaya. sevmeye örneğin-ki sevilmekten daha zor olduğuna kalıbımı basarım... ayrılıklara mesela, mekanlardan, insanlardan...
özlemelere alışıyor insan mesela, yokluklara ve o yokluklar arasında varolmaya çabalamaya alışıyor. bir çocuk iş.iyle beraber ter dökerken buna başkaldırırken darbe yemeye alışıyor mesela. savaş çocuklarına o cansız fotoğraflardaki ufacık cansız bedenlere alışıyor mesela insan...
yüreğini söktükten sonra yaşamaya alışıyor insan, eskiden çok eskiden yazdığı birşeyleri okurken mesela, yine aynı şeyleri yaşamaya alışıyor insan... ölüp öülüp dirilmeye alışıyor insan...
ve bir hamamböceği olarak alışkınım ben birşeylere...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder