güzel dostumun aşağdaki yazısını okudum, daha yeni, gözlerim nemli değil ıslak. hayata ne kadar ben gözlüğüyle baksak da bir türlü ben olmayı becerememiş bizler ve hala inadına biz diye haykırarak, bağırarak, inançla, inatla süngümüzle ölüme giden yolda en önde tepeden tırnağa zırhlı - silahlı değil, anadandoğma ve doğuştan gelen lanetimiz, sevgimizle, bağlılığımızla imkansıza koşturuyoruz hala...
belki onların gözünde en güçlü savaşçılar olamadık, belki de farkımıza bile varmadılar, belki onlar kan içmeye gittiğinde bizler sürünerek ayaklandırmaya çalıştık elleri nasır karnı aç köylüleri... ama seni her düşündüğümde, senin gibi bu yürekte var edebildiğim dostalrımı düşündükçe; ki bizler bir türlü paladin olamamış hasta, cılız monklar, onların hiç olamayacağı kadar insan olmayı başarmışız... sürünmüşüz ama tutkumuzla, öldürmek yerine ölmeyi seçmişiz tüm onurumuzla, acımızla yaşamayı başarmış, hep acımıza gülmüşüz...
iyi varsın dostum, iyi ki varsın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder