ikram

işten güçten derken erken başladım yine bugün, aslında ne zamandır.
dün tanıştığım sabri abi var aklımda, onda yıllar sonramı gördüm sanki, sanki demeyim kendimden biraz erişkinlik gördüm, bir hastane köşesinde tanımadığı çaresiz de gözükmeyen bir gence yardım edişini gördüm. gözlerim doldu. aslında içten içe ağladım galon galon yaşlarım döküldü ciğerime.

bayramdan bayrama hatırla beni haberdar et dedi, ne yaptığını çok iyi biliyordu, aslında bir daha yapmasını isteyemeyecek birine yardım ettiğini de biliyor olmalıydı. gözlerinde eleştirel bir bakış vardı konuşurken, kenan amcanın hediyesi belli. birinci yılında bir hüznü yaşayan genç tedirgin bakarken epeydir savurmadığı düşüncelerini anlatıyordu adama. adam dinleyip kendi bildiklerini biraz da babasını anlattı, köy enstitüsü mezunu olan babasını, rahmetli. sigara paylaştı gençle. adam iyi görünümlü belli ki hali vakti de yerinde biri, kalbinde tekleme var öyle ki kanserden korkmuyor ya da gerisinden ''hepimiz ölmeyecek miyiz''...

yaşını bile bilmiyorum adamın, ufaktı genç o an, çok ufak. özlemleri canlandı gözünde, o adamın yerinde olması gereken insanları düşündü. yaptıklarını, denize attıklarını ve içinde tuttuklarını. ilahi bir şey olmalıydı ama değildi, tesadüf belki, bence tamamen farklı bir şeydi.

elimi sıkarken çok uzun süredir, yani çocukluğumdan beri yaşamadığım bir şeyi yaşadım. ağlamak istedim, ezildim, ufaldım ve de umutlandım;

hala varız biz! hala var orada bir yerde birileri, yalnız değilsin!

teşekkür ederim o adama, sabri abime...