kahvem bitmek üzere ve kafam çok ağır, anlatamam...

zincirlerimi kırmış gibiyim anlatamam...

kalbalığın arasında tek başına ve ait olmadığımı hissettiğim bir toplumda yaşamak bazen canımı çok sıkıyor, olabilir. her insan evladı bazen bu tür şeyler hissedebilir, üzülebilir sevinebilir, içkiyi bile fazla kaçırabilir... bende yaptım, artık çok fazla üstüne gitmiyorum hayatın, o pek rahat bırakmasa da yine değişiyor işleyişi...

biliyorum kahvem bittiğinde kafam hafifleşek ve herşey çok güzel olacak.