Ne ses ne nefes ne de bu rüzgâr bağışlar seni;
simsiyah gecelerde budanırken ah ömrüm,
dönüp sırtını giderken kimler karşılar seni?
Sen olmayınca sesin de yoktu, gözlerin de;
bu yüzden odama resmini yaptım,
ve söküp kalbimi yanına astım.
Sensiz kalan yılları da ben buruşturdum.
Kalbim hasretinde asılı kaldı,
yetim kalmış anıları ben tokuşturdum…
Daha bu solgun günlerde aşk,
yaşanır
sözde!
Kalp,
yitik bedende;
yağmur değil, sanki efkâr yağıyor kente…
Yağıyor ömrüme, senin yerine!
Kanmadım aynalara sana kandığım kadar,
içimde bir boşluk sana yandığım kadar…
kopyalayıp yapıştırdığım şiir kadar basit, anladığını sanan ve bunu yaşamış olduğunu düşünen gerizekalılar arasında yaşadım...
yaşadım hala yaşıyorum ve bedelini ödüyorum... oradasın biliyorum, uzakta, benden...
Gidersin; işte rezil bir an’dır bu;
yazdıkça silinen sözcükler gibidir hayat.
Gidersin; bir hazin dramdır bu!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder