en son yıllar evvel izlediğim bir filmin full thee soundtrack parçası yaraladı istemsiz beni..
spoiler vererek sonundan bir alıntı yapmak istiyoum şu an tam kullanamadığım ve bilmem kç dikişin bulunduğu koluma bakarak ve aynı zamanda bu parçayı dinleyerek. kemanlar haber programlarına bile piç edilmiş bir melodiyi çalarken hayatıma çıkarım yapmaktayım şu an... ço istediğim birşeyi yapmak için sarhoş olmayı beklemek gibi...
bazen ödenmiş bedeller ağır olur, çoğu zamanlar kişilerle öderiz bu bedelleri. bunlar önemlidir diye düşünürdüm hep, ama ya bizim benliklerimiz.. hep gidenlerin ardından el sallamak zorunda kalmış olan biz? hiç mi insan olmayı hak etmedik, anlaşılmayı, düşünülmeyi, severek sevişmeyi, unutulamamayı... şimdi şimdi aklımda canlanan bu filmin kapanış sahneleri anlatıyor bazı şeyleri aslında bağımlılık ne olursa olsu hissederek bağlanılınca bdeli hiç olmayacak kadar ağır oluyor. kolu kesilen bir bağımlı gibi, mal bulabilmek için onca sapkın insanların altında eğlence olan bir kadın gibi...
şimdi doğa özlemi çekerken ve oraya gitmek için saatler sayarken, yalnız olur mu düşüncesinden çok yaralarımı düşünürken, o kadar hayalimi verdiğim insanın buna bir tedavi olma çabası yokken içim acı dolu...
dikiş tutmaz ruhum kan kaybeden bedenime meze olurken şarap su gibi gitmekte... benimle olmayanlara bu şarkı, denali - lose me...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder