ben

kaybedenler klubünde bi söz vardı;

kadınlar önce seni sen yapan özelliklerine aşık olur sonra da onları senden almaya çalışır....

kadınlar işte daha ben bile olamamışken furüzi istekler de bulundu benden, he dedim bağlandılar ve sonra benden geriye hiç bir şey kalmadı... ve bir başka kadına daha yoz daha daha yabancı bir ben oldum ve evren ne kadar gerçek olursa olsun ben de artık o kadar ben değilim... bildim... erkekler de ağlar ha!

iş güç de yok

'Üç yanlisimiz bile olmadan, elimizdeki tek dogruyu kaybettik sonra'


böyle bir şey okudum, vay dedim ya; vay dedim... tek bir doğru bile yok şu an hayatımda


hatta doğru parçam bile yok hani bende başlasın başkasında bitsin. eskilerden kalma tuhaf ilişkilerimde kalan sağ salim duygularımla şaraba meze ediyorum hayatı.


sevişmek gibi işte zaten, hata da olsa düşünmeden yaparsın ya sonra sorgularsın, işte hayat öyle işte...


Gel `Biz`olalim demek kolay ...

Benimle `Hiç`olur musun ?


he he he diyorum kahkahalarımı duymuyorsunuz tabii...

off ki vay vay

günlerden bir gün işte, şarap var epey sonra...

müzik var kulağımda ama hiç çalınmamış, sonra bir de çalınmış hayatım var aklımda. günlerim geçmişte... günlerim geçtikçe mahpus hayatı süren bir fare gibiyim köşe bucak işte hayat...

bağlanıyorsunuz kabul edin sonra beni de üzüyorsunuz...

günlerden bir gündü bir bayramdı mayısın birinde;

ankara sokakları yine özlem kokarken, sıcak havada bir rüzgar esiyordu bizden yana, güzeldi... kar yoktu belki ama anakarada olmanın huzuru ve örgütlenmiş sevdalarla ankara sokakları çınlıyordu. hava sıcaktı, insanı, insanlarım gibi ve ben ısındım, ısındıkça ses tellerim açıldı, kardeşlik türkülerine meze ettim biramı.

yıllar öncesinden kalma heyecanlarımla gezeledim sağı solu, yürüdüm yine çok ve yine yürüdükçe yürümek istedim. kendimle başbaşa, betondan keyif aldım-betondan, kaldırımlardan, asfaltlardan... nefes alıyordum işte, yaşıyordum ve yaşamak anlamlıydı sanki, eski pek eski duygular, heycanlar, çocuk gibiydim, çünkü ankara çocuğuydum, bebelerle slogan atıyordum...

ve bir ankara akşamında daha bıraktım kalbimi... o hınca hınç dolu görünen boş kaldırımlara... 

...

bir sigara gibi yanan hayatımız...

ama bir tane işte sorun!

bir kadın gibiydi hava, kadın kokuyordu hava
kayboluyordum coğrafyasında çaresizliğin
bir kadın gibi söylüyordu şarkımı hayat
bir kadın gibi sigara içiyordu kaldırımda...

bir erkek gibi ağlıyordum duvarda
bir erkek çocuğuydum, sadece çocuk...
bir kadın gibiydi hayat, baktıkça güzelleşen
bir kadın gibiydi hayat sevdikçe kaçan...


benim hatamdı aslında, ama ne yapabilirdim ki ben daha bir çocuktum...

bazen...

bazen unutuyoruz işte ne kadar farklı canlılar olduğumuzu, görmüyoruz - görmek istemiyoruz. eksikliğimizi bile farketmiyoruz çoğu zaman... sessizlik ve yalnızlık ortak oluyor şarabımıza, şarap demişken iyi giderdi değil mi şimdi... hakikaten iyi olur şimdi.

hadi gel içelim

The Temper Trap - Need Your Love

yeni kayıt, güzel olmuş ama yine de bi 'soldier on' değil tabii ki...