günlerden bir gündü bir bayramdı mayısın birinde;

ankara sokakları yine özlem kokarken, sıcak havada bir rüzgar esiyordu bizden yana, güzeldi... kar yoktu belki ama anakarada olmanın huzuru ve örgütlenmiş sevdalarla ankara sokakları çınlıyordu. hava sıcaktı, insanı, insanlarım gibi ve ben ısındım, ısındıkça ses tellerim açıldı, kardeşlik türkülerine meze ettim biramı.

yıllar öncesinden kalma heyecanlarımla gezeledim sağı solu, yürüdüm yine çok ve yine yürüdükçe yürümek istedim. kendimle başbaşa, betondan keyif aldım-betondan, kaldırımlardan, asfaltlardan... nefes alıyordum işte, yaşıyordum ve yaşamak anlamlıydı sanki, eski pek eski duygular, heycanlar, çocuk gibiydim, çünkü ankara çocuğuydum, bebelerle slogan atıyordum...

ve bir ankara akşamında daha bıraktım kalbimi... o hınca hınç dolu görünen boş kaldırımlara...