görünmez abi!

biliyorum çok özledim

ve nefreti öğrendim
kamburumda taşıdığım hayat benim değildi yara kaldı da sırtımda varsın olsun o da güzel artık


hiç olmadığı kadar uzakken artık diyebiliyorum ki, yani epey bi küfredebiliyorum işte....


süper güçlerim var artık benim.

görünmez olabiliyorum artık ben, insanlar beni göremiyor duyamıyor mesela, biriyle konuşuyorlar ama o ben değilim onlar bunu bilmiyor ve seviyorlar hal bu ki az daha nefretten üzerlerine kusacağımı bilmiyorlar, üzgünüm bayım senin gideceğin cennette mümkünse bana yer olmasın!


hatta seninle aynı atmosferde nefes almayayım lütfen düzenini de al ve siktir git bu güzel dünyadan, belli ki iyi düzüyor bir türlü vazgeçemiyorsun!

şozel bi şarkı!

bilmediğim bir dilde daha önce bilmediğim bir adamın aynı acıya söylediği şarkıda yaşıyoruz biz hala.

saçı sakalına karışmış karmakarışık hayatımda artık ne yapmamam gerektiğini öğrenmişken, kadehimi kaldırıyorum işte, bizde yaşlanacağız yaşlanıyoruz ve öleceğiz gerek yok pek çok şeye zira hayat bize pek de mutlu olma şansı vermemişti pek tabii

hep yapmam gerekenleri diretti bu hayat bana
artık yapmamam gerekenleri biliyorum

orada ölen çocuk benim
orada direnen genç benim
orada sesini duymadığın ırzına geçilmişim
orada görmediğin eşcinselim
orada senin kabul etmediğin herkesim ben

ve buradayım artık daha çok biliyorum daha çok öldürmek istiyorsun beni biliyorum çünkü istediklerini yapmak istemiyorum.

senin silahının gücüyle yaşamaktansa ben orada çırılçıplak ölmek istiyorum bunu da biliyorum, ilk kez bu kadar çok seviyorum ilk kez bu kadar acı çekiyorum ilk kez bu kadar mutluyum büyük ihtimalle ilk kez yaşıyorum, son olmasın bu yaşam senin kabuslarında!

ben taksimde, güvenparkta, rojavada, hindistanda, italyada, yunanistanda, almanyada, brezilyada, şilide, meksikadayım ben dağda şehirde kırda kent de senin istemediğin her yerdeyim, belediyenin özelleştirilmiş otobününde gözgöze geldiğin adamım, kadınım varlığını reddettiğin insanım

sen yoksun ama ben hala buradayım, hiç olmadığım kadar! her an hazır hiç olmadığım kadar kızgın

benim can vermeye dermanım mı var...

kendi terörünü meşrulaştımak için öğrencilere işkence eden devletin iyi niyetli görünen adil olduğunu yani devleti gibi adaletin kendi olduğunu söyleyen patronların diyarından merhaba.
merhaba dünyalı; tivitırdan feyz buktan dünya takip eden seni merhaba...

buralarda hayat pek öyle değil gibi dokunmatik ekranlardan gözüktüğü gibi...

aşk meşk diye siktik hep beynimizi yani bi çeşit porno çevirdik hep ama sonu ne olacak peki? mayıs gelirken kabaran memleket özlemi hani

hani sikeyim gelmişi geçmişini tatlıya bağlansın olay ödeşmiş oluruz işte...

tabii yaaa dediğini duydum hayatın hayatı sikeyim!

yok

yani

yani

yani yaniyle başlamak istiyorum busefer ne demek lan yani?

yani olmuyor istesen de deyim bağlayım

hiç  bir  şey yapmadan bu kadar iş başarmak esas mesele, takdir edilmek değil dert olan şu faturalar yok mu o can sıkıyor işte...

tam bitti derken eline alıyon ya geçmişin gibi o faturaları işte öyle 

sarhoş olsam ya ben

içsem ya yine bir sahil kasabasında yarını düşünmeden...

uyanmasam ya aslında ben yarın hiç...

böylelikle ağlamsam, yazmasam çizmiyorum zaten inlemesem ve aslında daha fazla üzülmesem, sevinmek gibi bi şansım olmuyor şu sıralar onu da listeden kolaylıkla çıkarabilirim...

ben aslında kalsam bir ankara akşamında, karanlıkta ve soğukta hatta karlar varken aşağıda, ama sıcakken bişeyler hala ve o fotoğraf karesinde sıkışsam kalsam sıkılmadan, usanmadan ve hiç yaşanmamış gibi devam edilse hayatlar ama ben hep o an da kalsam, özlemeden, ağlasam...

kar altında olsa...

yaa

ya böyle sebep yokken oluyor ya bundan nefret ediyorum


tuhaf şekilde güzel hissettiriyor ama anlamlı yani bu üzüntü, iyi gidiyor tüm bokun arasında. değişiyor herşey, tamamen hayal ama olsun, bu yetiyor zaten ''başka neyimiz var ki hayallerden''...

ve o kadar çok şey yetmiyor ki artık ne tadımız kaldı ne bi zevk... sıktı sanki biraz, özlemler bile yetmiyor öyle düşününce, çekip gidesim geliyor; ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum...

yüzon

bir şerkıları çok iyiymiş ya epeydir biliyordum ama sanki hiç dinlememişim gibi;

söyleyecek çok sözüm vardı
hepsi yarım kaldı...
neler ummuştum hayattan
elimde ne kaldı...

nem kaldı diyesim geliyor... ha ha
özledim gerçekten bir şeyleri, yıllar geçse de üstünden bir rüya değiştiriyor bütün günümü hala, hala bir tutunamayanım mesela ve hala ''hala''larla dolu bi ton cümlem var sana...

hala ilk günü gibi aklımdasın; çocuktuk, büyüdün...

iyi olamayan günde ve kötü günde...

ve koşarak kaçmak istiyorum şimdi. evet şimdi tam olarak şu an...


sonu gelmeyen sarhoş sohbetlerimden, sorumsuzluklarımdan, hayatımdan, kendimden kaçmak istiyorum. iyi günde ve kötü günde, hastalıkta ve sağlıkta, hayatta ve ve fazlasında kaçmak istiyorum kendimden. ailemden vs


korkular sarmış gibi dört bir yanımı panik hayat yaşamım


ve yine de gitmek istiyorum

çözüm ya da sorun istemiyorum

ilham arıyorum

lanet olası hayatı alsın götüne soksun kimin işine yarıyorsa ben artık istemiyorum...