ve kayıt...

hiç iyi bi aktör olamadım. olamadım. olamayacağım. müzisyen de değilim. heykellerin anca önünde içerim, arada bir sarhoş edebiyatı yapar adına şiir derim... keşke doğarken içime bi sanatçı kaçırsalarmış... karnım doyarmış en azından bugün...

yok!

ben sanatçı olmak değil para kazanmak istiyorum...

vur kadehi hadi, içimde az da olsaydı biraz sanatçı zaten bulurdum anlamını; bu iflahını siktiğimin hayatın!

kaderimiz böyle deyip işime bakmak isterdim... iş... ne güzel laf... işsizlik... işsizim.. işsizsin... işsiziz biz 8 milyon! ayrıca ailenin umudu adına genç denen öğrencileriz biz, çalışmadan okuyamayan!

işçiyiz biz, demir yumruklarımız da yok üstelik açız, ve en kötüsü tuzla gidiyoruz öleceğimiz her yere ya da yaşayamayacağımız her yere...

yayın bir ki deneme

sigaram bitmek üzere, param da yok işim de yok, sıkıntı...

hani deneysel şarkılar vardır ya özellikle orta kısımları baydıkça bayar, yazar benim hayatımda da deneysel birşeyler katmış ama olmamış. sırf ben olan şu blogda bile tutarsızlık var sanki.

ama şu temmuz bitmeden bi ankara asfaltlarında yürüsem tepelerine neyim çıksam insem bi kaç da bira içtim mi tamam derim daha ne olsun.

evire çevire sıkıldım hayattan ne doldurabiliyorum boşluklarımı ne taşırabiliyorum. yeter bile demek gelmiyor içimden, enerjim tükenmiş, yorulmuşum çok. kırgınım ama pek üzülmeye de halim yok..

ben

kaybedenler klubünde bi söz vardı;

kadınlar önce seni sen yapan özelliklerine aşık olur sonra da onları senden almaya çalışır....

kadınlar işte daha ben bile olamamışken furüzi istekler de bulundu benden, he dedim bağlandılar ve sonra benden geriye hiç bir şey kalmadı... ve bir başka kadına daha yoz daha daha yabancı bir ben oldum ve evren ne kadar gerçek olursa olsun ben de artık o kadar ben değilim... bildim... erkekler de ağlar ha!

iş güç de yok

'Üç yanlisimiz bile olmadan, elimizdeki tek dogruyu kaybettik sonra'


böyle bir şey okudum, vay dedim ya; vay dedim... tek bir doğru bile yok şu an hayatımda


hatta doğru parçam bile yok hani bende başlasın başkasında bitsin. eskilerden kalma tuhaf ilişkilerimde kalan sağ salim duygularımla şaraba meze ediyorum hayatı.


sevişmek gibi işte zaten, hata da olsa düşünmeden yaparsın ya sonra sorgularsın, işte hayat öyle işte...


Gel `Biz`olalim demek kolay ...

Benimle `Hiç`olur musun ?


he he he diyorum kahkahalarımı duymuyorsunuz tabii...

off ki vay vay

günlerden bir gün işte, şarap var epey sonra...

müzik var kulağımda ama hiç çalınmamış, sonra bir de çalınmış hayatım var aklımda. günlerim geçmişte... günlerim geçtikçe mahpus hayatı süren bir fare gibiyim köşe bucak işte hayat...

bağlanıyorsunuz kabul edin sonra beni de üzüyorsunuz...

günlerden bir gündü bir bayramdı mayısın birinde;

ankara sokakları yine özlem kokarken, sıcak havada bir rüzgar esiyordu bizden yana, güzeldi... kar yoktu belki ama anakarada olmanın huzuru ve örgütlenmiş sevdalarla ankara sokakları çınlıyordu. hava sıcaktı, insanı, insanlarım gibi ve ben ısındım, ısındıkça ses tellerim açıldı, kardeşlik türkülerine meze ettim biramı.

yıllar öncesinden kalma heyecanlarımla gezeledim sağı solu, yürüdüm yine çok ve yine yürüdükçe yürümek istedim. kendimle başbaşa, betondan keyif aldım-betondan, kaldırımlardan, asfaltlardan... nefes alıyordum işte, yaşıyordum ve yaşamak anlamlıydı sanki, eski pek eski duygular, heycanlar, çocuk gibiydim, çünkü ankara çocuğuydum, bebelerle slogan atıyordum...

ve bir ankara akşamında daha bıraktım kalbimi... o hınca hınç dolu görünen boş kaldırımlara...