yavaş yavaş süzülüyor nem omuzlarımdan, terliyorum.
sıcaktan değilde kaybettiğim çocukluğumdan, hayallerimden eriyorum.
''gidiyom ben yaa'' diyemiyorum ya işte ondan gidiyorum, her gece sessizce yavaş yavaş...
ben aslında yoğum, hiç var olmadım, hiçim, hiçkimseyim, duygusuz , sevgisiz, merhametsiz hiçlikler diyarında. bencilim de biraz, seviyorum. sevmem gerektiğine inanıyorum biraz, biraz sevmeden kendimi seni sevemeyeceğimi biliyorum.
bir ışık vardı hep hayallerimde, ona koşmayınca söndü. tek derde düşmüşken gözlerim seni de göremiyorum aslında. görmeyi istiyorum inan ama bağlanmışken gözlerim, toz dolmuşken burnuma inan bu gürültüde duyamıyorum seni. ama bak uzaklardan hala güzel şarkılar geliyor, belki başkalarının hayallerinde güzelizdir, güzel yaşıyoruzdur, belki başkalarının hayallerinde varızdır. çocuk oyuncağı değil ki yaşamak, bok gibi, evet öyle..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder