ve gözlerim doldu yersiz, aşktan hukuktan değil...
geçmişi hissedemeyen tenim, ve artık göremeyen gözlerimle süzüldüm birden, yanaklarımdan sana...
gün döndü bu taraflarda, kimseyi duymuyorum, görmüyorum; pek de umursamıyorum artık.
hissetmeyeli epey oldu bu monotonlukta,
ve artık içimde bir parçası bile kalmamış umutla;
ağlıyorum, bu dünyaya
ama artık göremezsiniz gözyaşlarımı, tutamazsınız da, zaten anlamazdınız, hiç bilmezsiniz.
ve yine aslında yeniden bu derin yalnızlık yatağımda
benimle, sevmek yerine sevişirken
artık özlem yok yüreğimde ve de aşk...
nihayetine ermiş düşüncelerimde sizinle artık
milyonlarca ışık yılı uzakta
yeterince uzun sürmüşlerdi zaten
yeterince üzmüşlerdi...
kadın vücudu hiç bu kadar tapınılacak bir yer olmamıştı bir de...
gitmek, içinde kaybolmak istediğim tek yer...
gidemediğim bir yer
göremediğim
kokusu zaten rüzgarla bile gelmemekte artık...
kahve-bira...
yaşasın tüm ölümlerim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder